WITH THAT SHADOW UPON THE GROUND I CAN HEAR - PEOPLE - SCREAMING OUT
Your words in my head, knives in my heart



 



 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Your words in my head, knives in my heart

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Rowan Callaghan
avatar
Human




Aantal berichten : 9

Character sheet
Leeftijd:
love: A gentleman is simply a patient wolf. How long will you wait for me?
Bag:

BerichtOnderwerp: Your words in my head, knives in my heart   do dec 25, 2014 11:56 pm


But I'm only human
And I bleed when I fall down
I'm only human
And I crash and I break down

Vuile stoffige straten. Een enkele loslopende geit die om aandacht mekkerde. Spelende kinderen, de kleine straatschoffies. Iemand herkende haar, tot haar ongenoegen, wat meteen weer ongewenste gasten lokte. Iets blokkeerde haar weg, een klein wagentje wat piepte en kraakte bij elke beweging die het maakte. De armen waren als ze vliegen bij om haar in te sluiten, zodra ze zonder begeleiding de stad in ging. Ze snapte het wel, ze hadden honger. Maar de bedelaar kreeg desondanks niet meer dan een vuile blik, had hij maar niet zo onder haar rok moeten staren vanaf zijn krakkemikkige houten karretje. Zo'n ranzig figuur verdiende geen medelijden. Na een aarzeling nam ze dat toch terug, ugh wat was ze zwak, ze wierp hem twee munten toe uit haar rijkelijk gevulde portefeuille. De man wilde haar been vastgrijpen, smeken om meer, nooit hadden ze genoeg. Maar Rowan had hier vandaag geen zin in. Bijna was ze zo ver gegaan dat ze hem een trap had verkocht, maar het bleef gelukkig bij een luidde vloek, waarna de man afdroop. Haastig stapte ze door, haar hoge laarzen tikten driftig op de keien en haar blik stond op onweer, want thuis was er weer eens gedonder.

Dit was waar ze woonde. Al haar hele leven. Dit waren de straten die ze o zo goed kende, de winkels die ze af en toe met Ellis bezocht. Waarom stond ze dan zo ontzettend verloren naar boven te staren? Midden op straat. Helemaal alleen in een massa mensen. Niemand gaf erom dat ze stilstond. Niemand keek op of om. Niemand vroeg wat er was. Iedereen ontweek haar, bijna alsof zij nu de groezelige straatkat was die iedereen negeerde, ze gleden als een rivier soepel om haar heen. Ze was slechts een miezerige rots in deze mensenstroom. Een mensenstroom, die alleen macht had omdat ze met veel waren.
Maar ze hield zich staande, met man en macht. Zelfs toen er een bonkige vent tegen haar op liep en zijn woede uitte. Oh, zij was niet bang voor een vissersman. Zij was Rowan Callaghan, dochter van Maghnus, graaf van zuid-Etera. Ze had oog in oog gestaan met een wilde bruine beer, zonder weg te rennen. Ze had gezwommen in de ijzigste rivier. Niemand maakte haar bang - dat was haar naïeve voornemen.

Daarom volgde ze de gespierde vissersman zelfs, dat was niet eng of raar nee, toen hij zijn weg vervolgde. Ze volgde hem over de markt, over de hoofdstraat. Hij stapte een kroeg binnen, bonkend en o zo stoer richting de grond spugend. Zij gleed achter hem aan, als een gladde aal naar binnen. Met haar schone zwarte jurkje, gevoerd met zwart kant, viel ze net een tikkeltje uit de toon. Maar met een vaardige beweging trok ze de pin uit haar knot, waardoor haar haren in een golfbeweging naar beneden stortten en zich om haar schouders nestelden. Zo. Waarom was ze hier ook alweer gekomen? Ohja, om na te denken over het leven en haar boosheid te uitten om op verscheidene verkeerde manieren.

Met een glas bier dat ze los had gepraat van de vissersman draaide Rowan zich weg van de bar om een zitplek te zoeken in de overvolle kroeg, toen ze meende iets te zien wat niet op het hoofd van een mens hoorde. Was dit wel een mens? Ze kon het niet laten om hem iets te lang te bekijken, wederom stilstaand in een ruimte waar volop beweging was.

[Wat een warrige post is dit, ik veranderde steeds van gedachten van wat ik wilde doen met Ro, sorry - eerste post gereserveerd voor Elyas Vertigo.]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elyas Vertigo
avatar
Draenei




Aantal berichten : 27

Character sheet
Leeftijd: 28 Years
love: You're gonna like me. And I'm gonna let you pretend a while that you don't already.
Bag:

BerichtOnderwerp: Re: Your words in my head, knives in my heart   vr dec 26, 2014 12:22 am

THE JAEGER PROGRAM
///
THE PACIFIC RIM
WELCOME TO THE JAEGER PROGRAM
Elyas was nog maar net aangekomen in Yrenlas. Enkele dagen geleden bevond hij zich nog in Vortex voor zijn familie maar daar had hij niks meer te zoeken. Hij was enkele dagen onderweg geweest om terug in de mensenstad terecht te komen. Het waren dagen van weinig slaap want hij wilden er zo snel mogelijk zijn. Eenmaal terug was hij ook van plan om terug naar de bar te gaan waar hij wel vaker tijd bracht. 'Med Zu'u saag us, hi fey ko ahpaan ahrk hi dreh ni bo tir.' zei hij tegen de baby draak die op zijn schouder zat. Het wezentje knikte even maar Elyas wist niet zeker of de draak het wel begreep. Toch kroop hij zonder verder commentaar in de leren schoudertas van de man en bleef daar. Elyas kon zonder problemen de bar vervolgens binnen gaan en bestelde iets te eten en zetten zich neer aan een tafel.
Natuurlijk had hij moeten weten dat Alduin niet in de zak zou blijven zitten. Het duurde nog geen minuut of de draak zat al bij hem op de tafel; hongerig te kijken naar het eten van de man. Nee, hij ging de draak niks geven. Het was niet dat hij al het geld van de wereld bezat en zo maar eten kon komen. Het was eigenlijk zijn plan om het beestje te laten uithongeren. Misschien dat hij dan door kreeg dat hij geen goed baasje was. Het moest wel werken. Zelfs een draak zou alles doen wanneer die honger had. 'Ook wat?' vroeg Elyas toch. Hij prikte met zijn vork in een stukje vlees en hield dat naar de baby draak gericht. Deze hapte ernaar maar voor de tanden zich erin konden boren trok Elyas weg. Het stuk vlees stak hij zelf in zijn mond. De hongerige blik van Alduin vergroten als maar. Zijn kleine tongetje ging snel over zijn mond heen terwijl die dichter naar het bord ging. 'Als je eten wilt moet je het maar ergens anders gaan zoeken.' zei hij met een onschuldige glimlach, maar het leek de draak niks te doen.
Elyas wist goed genoeg dat hij best wel...aandacht trok. Zeker met Alduin die ook nog eens op de tafel zat. Vershillende mannen keken, maar hij negeerde de blikken zoals gewoonlijk. Het waren mensen. Ze wisten niet beter en dat maakten hen net zo speciaal. Eén iemand wist echter wel even zijn aandacht te trekken. Het was een jonge dame die binnen was gekomen. Haar kleren vielen hard op, maar eerst had hij er zelfs geen aandacht aan geschonken. Elyas had verder blijven eten maar de starende blik was ergens ongemakkelijk. Vele keken maar bleven niet kijken. 'Ik denk dat je verkeerd zit. Het bal is de andere kant op, Princess.' zei hij tegen haar zonder dat hij haar echt aan keek. De jonge man was er zeker van dat ze wel door zou hebben dat hij het tegen haar had. Ze was de enige die er zo bij liep. Uiteindelijk legde hij toch zijn vork neer en keek hij haar aan. Zijn handen kruiste hij in elkaar en legde hij vervolgens op de houten tafel. Een glimlach verscheen dan toch op zijn gezicht. 'Of kan ik je ergens mee helpen.' vanuit zijn ooghoeken kon hij net zien hoe dat Alduin voorzichtig dichterbij kwam en de restjes van zijn bord begon op te eten. De man moest werkelijk moeiten doen om niet te zuchten.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan Callaghan
avatar
Human




Aantal berichten : 9

Character sheet
Leeftijd:
love: A gentleman is simply a patient wolf. How long will you wait for me?
Bag:

BerichtOnderwerp: Re: Your words in my head, knives in my heart   vr dec 26, 2014 10:14 pm

De man, die geen man was, had een huisdier dat ook niet bepaald normaal was, niet bedoeld als huisdier. Tenminste niet in de streek waar Rowan opgegroeid was. Geen zachte kat, geen grommende hond, niet eens een konijn, nee, het was een draak. Draken waren angstaanjagende wezens, volgens de verhalen die de oude dorpelingen vertelden. Dit was een klein scharminkel, had wel de kenmerkende bek en vleugels, maar stelde eigenlijk niet zo veel voor. Ja, dit beestje was ongetwijfeld een stuk minder indrukwekkend dan de platen die ze bestudeerd had, van reusachtige indrukwekkende vurige beesten met berijders in gigantische ijzeren harnassen. Drakenrijders, de ultieme ruige droom, vliegen, echt vrij zijn. Wie kon je vertellen wat je moest doen, als je het hele luchtruim tot je beschikking had? 
Maar met de mini draak die hier in de kroeg zat zou je niet ver komen. Zelfs de kleinste dwerg zou het diertje eerder vertrappen dan erop te kunnen vliegen. Toch trok het haar aandacht. Tussen al die vieze spierbonken en zuiplappen met hun mottige voddenkleden zat een gehoornde man met een draak te eten. En hoewel ze van de Draenei altijd een bepaald stoer beeld had gehad paste deze man niet helemaal in dat plaatje. Hij was ruw als een ongeslepen steen, maar wel verzorgd, een beetje afstandelijk, maar niet gelijk vijandig. Een cocktail aan indrukken. Het trok haar aandacht en vanaf een korte afstand bleef ze hem bekijken, zoekend naar een hint over wie hij was. Blijkbaar was de aandacht wederzijds geweest, want zijn stem weerklonk door de ruimte. Ondanks het rumoer ving ze zijn woorden op, ze waren voor haar bedoeld en voor niemand anders. Niemand schonk ook maar een greintje aandacht aan zijn woorden, maar zij opende haar mond om iets te zeggen, zonder eerst te bedenken wat ze antwoorden moest. 
Ze werd in haar antwoord verstoord toen er iemand zijn stoel achteruit schoof en daarmee tegen haar aan duwde. Een flinke scheut bier gutste over de rand van haar glas, over de schouder van weer een hele andere man. Waar ze net zo ontzettend onopvallend binnengeslopen was keerde nu meerdere aanwezigen hun aandacht naar haar. De veroorzaker van dit alles schonk haar een goedkeurende blik, die ervoor zorgde dat ze zich ontzettend naakt voelde. "Sorry, moppie, heb ik je zeer gedaan?" Ze stamelde wat, schudde haar hoofd, maar de man gaf niet op. Guitig tuitte hij zijn vlezige lippen. "Kusje erop?" Vroeg de man, wat luid gejoel en commentaar van zijn kameraden uitlokte. Nu waren de poppen aan het dansen, ze was de onhandige meid die hier duidelijk niet thuishoorde, met rode wangen en een jurk nat van het bier. Voordat de kusjes-man zijn zin kon krijgen, en aan zijn impulsieve staat te zien had hij het zo gedaan, onderbrak een andere kroegganger hem. Deze had zij vies gemaakt met haar gemorste drank, zijn vaalwitte hemd was nat, net als zijn leren overjack. "En hoe ga je dit goedmaken? Ik wil ook wel een zoen." Bedrukt keek ze om zich heen, zoekend naar een uitweg. Het werd hier claustrofobisch druk, ze ademde te snel, de alcoholdampen sloegen flink aan. Duizelig grabbelde ze wat munten uit haar zakje, smeet die tegen de brede borstkas van haar aanklager en duwde de rest opzij, zichzelf door het smalle paadje tussen stoelen heen wringend in de richting van de gehoornde vreemdeling. Die had immers gevraagd of hij haar kon helpen.
Plompverloren nam ze plaats op een stoel nabij de zijne en keek hem opnieuw aan, ietwat opgewonden door de snelle vaart van de gebeurtenissen, hopend dat hij haar niet ter plekke voor gek zou verklaren vanwege haar acties. "Een prinses ben ik niet, nee, misschien hadden ze me dan met rust gelaten," antwoordde ze met een mistroostig lachje, waarbij ze een lange lok donkerbruine krullen achter haar oor verborg. Een prinses niet, maar wellicht telde een erfgename van het graafschap ook? "Noch zoek ik naar een stoffige balzaal om met een stelletje idioten in rond te waltzen, dus daar heb ik geen hulp bij nodig. Maar als het niet teveel gevraagd is, gewoon een normaal gesprek zou ik wel kunnen gebruiken." Ze merkte dat haar ogen constant weer afgleden maar zijn hoorns, al probeerde ze zodra ze dat doorhad weer weg te kijken. Van zo dichtbij kon ze de ribbels erin zien zitten, groeven en kerven. Het was intrigerend. Was dit misschien hoe mannen zich voelden als ze niet omlaag mochten staren? Juist omdat het niet mocht was het zo aanlokkelijk, maar voelde het o zo onfatsoenlijk. "Mijn naam is Rowan," verklapte ze dan maar, met een lieve glimlach. 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elyas Vertigo
avatar
Draenei




Aantal berichten : 27

Character sheet
Leeftijd: 28 Years
love: You're gonna like me. And I'm gonna let you pretend a while that you don't already.
Bag:

BerichtOnderwerp: Re: Your words in my head, knives in my heart   za dec 27, 2014 1:06 am

THE JAEGER PROGRAM
///
THE PACIFIC RIM
WELCOME TO THE JAEGER PROGRAM
Elyas had de jonge dame natuurlijk aangesproken. Ze vroeger er haast om maar een antwoord kreeg hij niet meteen. Drank werd gemorst en door de dronken staat van de man brak de hel al snel los. Elyas had alles van op zijn stoel in het oog gehouden. Hij wou zich niet meteen moeien met de heisa, en dat deed hij ook niet. Alduin wisselde wel even een blik met de Draenei uit en keek vervolgens naar de rest van de bar. 'Waan hi laan wah doj niin mindaat, nu los hin grozein. Dreh fos hi laan wah dreh. Vos til kos sos.' zei hij en Alduin knikte meteen en was al weg voor het meisje bij hem aan tafel kwam zitten. Elyas schoof zijn lege bord maar opzij. 'Geen prinses dus, het is maar dat ik het weet.' zei hij met een glimlach op zijn gelaat. Het meisje gaf eindelijk wel reactie op zijn eerder gestelde vraag. 'Geen prinses en ook niet opzoek naar een balzaal. Toch heb je goed de aandacht weten te trekken, of het nu de bedoeling was of niet.' ging hij verder. De jonga dame had zich voorgesteld als Rowan, maar ze kreeg niet meteen zijn naam te horen. Nee. Elyas had haar blik wel gezien. Iedereen keek er namelijk altijd naar wanneer ze met hem spraken. Het was haast een gewoonten aan het worden maar het deerden hem niet. Hij bleef zich onder de mensen begeven, zelfs al kreeg hij zo nu en dan een afkeurende blik van mensen. Vooral wanneer Alduin zich ergens mee besloot te bemoeien.
'Ze zijn speciaal he?' zei hij terwijl dat hij zijn vingers over één van zijn horens liet glijden. Zijn blik was echter op de dame voor hem gevestigd. Zodra hij zijn hand liet zakken sloeg hij zijn armen weer over elkaar. 'Als het mogelijk was mocht je ze meteen hebben.' zei hij met een kleine grijns op zijn gezicht. Vanuit zijn ooghoeken kon hij zien hoe Alduin zich over de grond voort begaf, richting de druktemakers in het café. Hij schonk er echter niet te veel aandacht aan zodat het zeker niet zo opvallen. De draak was op weg om de mannen duidelijk te maken dat zo'n gedrag ongehoord was. Het verbaasde Elyas ergens dat hij het deed. Echt luisteren deed hij nooit. Voor de verandering was luisteren eens niet slecht. 'Maar vertel eens Princess, aangezien je een gewoon gesprek wilt hebben, wat doe je hier precies? Je weet dat dit niet de meest gezellige plek is.' nee, het stond vanaf dat moment al vast. Hij ging haar bijnaam niet laten vallen. Ze mocht dan geen prinses zijn, dat veranderde niks. Het was een bijnaam waar ze niet snel van af zou kunnen komen. Een vriendelijke en  haast charmante blik was op de man zijn gezicht te zien.
Nog steeds hield hij zijn draak in het oog. Niet dat het mormel echt van hem was, maar hij geraakten er toch niet van af. Alduin was ondertussen op een tafel geklommen aangezien vliegen hem niet zo goed af ging. De twee mannen die Rowan beide hadden aangesproken, en nog steeds niet zwegen waren tegen elkaar bezig. Hun ogen nog steeds op het meisje gericht. Zelfs wanneer Elyas keek moesten ze enkel lachen. Ze zwaaiden zelfs eens waarbij de man met zijn ogen rolde. 'Hinzaal jul.' mompelde hij zacht. Zijn aandacht vestigde hij maar weer op het meisje. 'Wat er ook gebeurd, gewoon rustig blijven zitten en je geen zorgen maken.' en juist na die woorden kon hij zien hoe Alduin zich van de tafel afzetten. Hij spreiden zijn vleugels, meer om te zweven dan echt om te vliegen, maar na enkele vleugelslagen bevond hij zich toch op de schouder die het eerst gesproken had. In haast dezelfde beweging zetten de jonge draak de klauwen van zijn achterpoten in de man zijn gezicht en nam hij een groot stuk van de man zijn lip tussen zijn bek. De eerste reactie van de man was om de draak los te trekken, zijn vingers sloten zich dan ook om Alduin zijn lichaam. De dronken kerel besefte al snel dat het zeker niet het beste idee was. Elyas wist dat de draak niet snel losliet eenmaal het iets vast had. Door het trekken begon de lip enkel harder te bloeden en mensen die eerder nog niet aan het panikeren waren deden dat toen wel. Ze gingen uit de weg van de draak en de man. 'De naam is Elyas.' stelde hij zich uiteindelijk dan toch voor en wat er allemaal gebeurde in het café leek hem weinig te deren. Misschien begon hij ergens toch gehecht te raken aan de draak. 'En de draak die iemand zijn lip gaat verpesten is Alduin.' voegde hij er nog aan toe.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Your words in my head, knives in my heart   

Terug naar boven Go down
 

Your words in my head, knives in my heart

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» You light the spark in my bonfire heart ~ V, Xam, Orac & Marlon bbys
» @LittleMermaid - Waverly's insta
» Sing your heart out [JotBW Karaoke opening]
» Birthday with the friends, London in the heart.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Codex of Lithium :: >> ETERA :: YRENLAS-